Instagram

 

 

IMG_3334

 

Ik schreef al eerder een bericht of hoe leuk Instagram wel niet  is! Toch wil ik hier weer een bericht aan besteden en waarom ga ik je vertellen. Tegenwoordig ben ik dagelijks te vinden op dit leuke platvorm waarin mensen alles met elkaar kunnen delen en liken. Ook biedt Instagram de mogelijkheid om text berichten naar elkaar te zenden. Super leuk allemaal, zo krijg je een inzicht in de inrichting of vakantiefoto’s van mensen die je niet kent. Mooie dingen met elkaar delen, daar worden we allemaal vrolijker van. Echter hoe meer ik er mee bezig ben hoe meer ik merk wat het met me doet. Ik zal het uitleggen. Toen ik begon waren er mondtjes maat mensen die mij gingen volgen, hoe leuk is dat! Ik werd er steeds blijer van, mensen vinden leuk wat ik aan het doen ben. Dan kom je voor het eerst in de buurt van een rond aantal mensen die jou volgen. In mijn geval was dat toen ik de 100 bereikte, hoe leuk. En dit blijft zich herhalen bij elke honderd die erbij komen. Ik word er blij van als een klein kind. Ware het niet dat vandaag en nu zit ik op de 500 volgers ik merk dat ik er ook onrustig door word. Telkens zie ik dat er mensen bijkomen en dat sta je op zo’n rond getal en zie je er in ene weer drie verdwijnen waardoor je weer onder die mijlpaal zakt. Ik snap er dan niets meer van, vind je het in ene niet meer leuk wat ik doe? Wat is dat toch, dat er telkens mensen bijkomen maar er ook weer afgaan. Daar(merk ik) kan ik niet zo goed tegen en word ik onzeker van. Jullie zullen wel denken. Maar ik vraag me toch af, hoe jullie dat ervaren lieve instagrammers en volgers en niet volgers. Ik ben zeer benieuwd naar wat jullie ervan denken. Laat het me weten.

 

 

 

 

 

 

 

Please follow and like us:

Afscheid van mijn schoonvader

IMG_3236

 

Deze week stond in het teken van het afscheid van mijn schoonvader. In april jongstleden was het voor mijn schoonmoeder niet meer houdbaar om haar demente man te verzorgen. Er moest snel een oplossing komen anders ging zij eraan onderdoor. Moeilijk is het om te zien hoe iemand dusdanig de weg kwijt is, dat hij dag-en nachtritme door elkaar haalt. En alles vergeet om zich heen, om vervolgens alles tien keer te vragen. En dit terwijl hij net daarvoor dezelfde vraag heeft gesteld. Voor mijn schoonmoeder was dit ook niet makkelijk, een man die s’nachts brood wilde omdat hij dacht dat het al ochtend was.Dus in allerijl een verpleegtehuis voor hem gezocht waar ze hem konden voorzien van de juiste zorg. Hij vond dit helemaal niets, om zoals hij zei tussen allemaal gekken te zitten. Maar langzaam aan begon het te wennen en kreeg hij contacten met medebewoners. Zelfs dames waren erg gecharmeerd van mijn schoonvader. Groot was dan ook de schrik dat hij vorige week Donderdagnacht een herseninfarct heeft gehad. Snel ging hij achteruit, omdat het voor hem niet mogelijk was om te slikken. Aangezien hij geen levensverlengende handelingen wilde hebben is hij afgelopen Dinsdag rustig ingeslapen. Gister was de crematie en hebben we met zijn allen afscheid van hem genomen. Een sobere doch mooie gelegenheid, die we met een etentje hebben afgesloten. Mooie herinneringen zullen voor altijd blijven.

Please follow and like us: